زندگی تراژیک

تنها راه بقا در این #زندگی_تراژیک، خواندن است.
اعتراف میکند که هرگز از کتاب خواندن لذت نبرده و با هیچ معیاری “اهل کتاب” محسوب نمیشود. اما از کودکی و پیش از خواندن همیشه دوست داشته که نویسنده شود!
و این تناقض، خود نشانگر شخصیت خاص وودی آلن است. میگوید برخلاف تصویری که مردم از او دارند در زندگی شخصی خیلی هم اهل شوخی و طنز نیست.
کمدی برایش تنها ژانریست که دهشت این زندگی تراژیک را قابل تحمل میکند. “اعتقاد دارم زندگی از یک نظر تراژیک و از نظر دیگر چنان وحشتناک است که به خاطر بقای خودتان هم که شده باید آن را مسخره کنید. با اینحال تاکید میکند هم کسانی که زندگی را تراژیک میبینند و هم آنهایی که کمدی، از یک چیز مشترک میترسند، و این دو نوع واکنش، در واقع همریشهاند.
ترجیح خودش این بوده که زندگی را بهصورت تراژیک روایت کند، ولی این کار برایش سخت است و به همین علت شیوه کمدی را انتخاب کرده
دیدن فیلم و شنیدن موسیقی را به همه چیز ترجیح میدهد، حتی نشستن پای تلویزیون و دیدن بیسبال یا بسکتبال، آنچه در آن هیچ لذتی نیافته؛ کتابخواندن است.
“خواندن کاری نیست که از آن لذت ببرم” با اینحال از وقتی یادش میآید کتاب در دستش بوده “چون تنها راه بقا برای هر کسی خواندن است. معتقد است هر چه هست همین زندگیست و پس از آن یک “هیچ مطلق”
میگوید اهمیتی به آنچه از او یادگار خواهد ماند نمیدهد. حتی اگر فراموش شود هم چیز مهمی نیست.
زیرا باور دارد؛ شما میتوانید بر مزار ویلیام شکسپیر بایستید و شعرهای او را بخوانید اما این هیچ معنایی برای آن مرحوم ندارد!