درباره کودکان، احمدرضا احمدی

دوام اندوه ابدی است!
در مراسم جایزه “کتاب سال کودک” گفت اگر انسان هنوز شکست قطعی نخورده مدیون سوسوی خندهها و دویدن کودکان در زمان است.
و با اینکه مرگ در کنار پنجره به انتظارش ایستاده تنها آوا و دویدن کودکان در باد و باران است که سفر مرگ را بیپایان و از خانهاش دور میکند.از صحنهای در «خانه سیاه است» اثر فروغ میگوید ”که مرا تا پایان عمر یاد است” پسرکی در جذامخانه در پاسخ به نام دو سه چیز زیبا را بگو، میگوید “دست، پا، بازی”
چنان دستان برای ما واقعیتی روزمرهاند که اصالت آن را فراموش کردهایم. اما “کودکان به من هشیاری واقعی را آموختهاند”
از اندوه کودکان یاد گرفته است که آنان چگونه “در این اندوه ابدی من و شما را محافظت کردهاند” و باور دارد که عمر ناب چیزی نیست جز لحظات خیرهگی به کودکان.
زیرا با آنکه “ما حتی نام یکدیگر را نمیدانیم، میدانم چهره عبوس زمین را آنان با آزادی درونی خویش روشن و چراغان کردهاند”
و میداند که “از هر ۵ کودکی که بر زمین زندگی میکند یکی در فقر مطلق است” با اینحال میگوید یادمان نرود حالا که وحشت و اضطراب بخشی بزرگی از زندگی ما گشته است، “مدیون کودکان هستیم که رحم و عطوفت را از خواب به بیداریمان میآورند!”
- بخشی از خطابه 1 1 (دیماه ۱۳۷۱)